Geslaagde honderd handen drive in denksportcentrum

Op zaterdag 18 maart werd voor de zevende keer de Honderd Handen Drive georganiseerd door Koen Wagner en René van Groeningen. Voor Michiel Jansen en Alex Luycks bracht dit geluksgetal hen de eindzege: zij mochten na 12 uur non-stop bridgen de titel op hun naam schrijven (foto). De winnaars en dus titelverdedigers van 2016 – Maarten van Os en Peter-Paul van der Worm moesten genoegen nemen met een tweede plaats. Ook niet slecht trouwens.

Vanaf 09.00 uur druppelden de eerste toen nog frisse spelers het denksportcentrum binnen om na een stevige bak koffie met door de organisatie aangeboden cake de systeemkaarten nog eens door te nemen met partner. Om 10.00 uur klonk het startschot en werden de eerste kaarten gelegd – in totaal zouden er 100 spellen gespeeld worden.

Op dat tijdstip was Bureau Chapeau (BC, 2007 A.C.) die de catering samen met vrijwilligster Lotte (waddenheld!) voor het toernooi verzorgde al ruimschoots bezig met de voorbereidingen voor de lunch. Sommige hongerige spelers slopen tussen de spellen door de A-zaal in om smekend te vragen of er al broodjes te verkrijgen waren. Onverbiddelijk werden ze terug naar de speelzaal verwezen – het broodjessmeerproces was een uitgekiend samenspel van drie routiniers die groepsgewijs de honderden broodjes soort bij soort van beleg voorzagen. Om 12.00 uur was het laatste broodje gesmeerd en waren de tomaten- en groentesoep warm en kon een ieder die de inwendige mens wilde versterken langs komen om iets van zijn gading uit te zoeken.

‘Doe mij maar een broodje bal’. ‘Nee, dat is helaas niet mogelijk, die zijn om 17.00 uur beschikbaar. Nu zijn er belegde broodjes verkrijgbaar – dat zijn de gele bonnetjes – en een kopje soep – dat is een SDL-muntje’. Gegraai in de envelopjes waar de bonnetjes in zaten en spieken op de lijst met het overzicht waar het hele eetschema op vermeld stond. Het leek zowaar wel een beetje op een loopbriefje… Gelukkig was er keus genoeg, 13 soorten beleg maar liefst. Eigenlijk onhandig voor een gehaaste bridger die ter plekke een keus moet maken. Nog onhandiger is het als je een envelop weggooit voordat je alle bonnetjes eruit gehaald hebt maar BC was niet moeilijk, twee nieuwe muntjes voor een kopje soep moest kunnen.

Maar goed, gehaaste broodjes dus, want pauzes zijn er niet bij de HHD dus dat betekent tussendoor eten, drinken, roken (buiten), naar de w.c. gaan en vooral NIET over de spellen praten omdat dat alleen maar ten koste van de concentratie gaat. En dat is voor de ware, fanatieke bridger misschien nog wel de grootste opgave. Nee, we noemen geen namen.

De wedstrijdleiding was in handen van Marcel Felix en Femke Frietema en zij waren – getraind als zij zijn in de organisatie van dergelijke uitputtingsslagen – goed voorbereid op het moment dat verzwakking in de gelederen toe zou slaan, namelijk naarmate de dag vorderde met als gevolg concentratieverlies. Als oppeppers voor die momenten stond de wedstrijdtafel vol met versnaperingen die men naar believen kon pakken, van een blokje kaas of worst tot kaaskoekjes maar ook een kleurig palet van zoete snoepjes (nee, dat is hier geen pleonasme want ze zagen er meer dan mierenzoet uit)en daarnaast als tegenhanger van al deze verleidingen een schaal met sappig fruit.

Om 14.00 uur stonden de slaatjes fris en smeuïg in het gelid te wachten op afnemers. Slaatjespubliek komt telkens tussendoor merkten we, dus geen hoos die zich er en masse op stort maar meer een enkeling die met aangenaam verraste blik ineens ziet dat er achter die broodjes iets nieuws is bij gekomen: ‘zal-ik-nu-nog-een-broodje-nemen-of-niet-eh…..-hé-dat-ziet-er-lekker-uit-weet-je-wat-doe-mij-maar-een-slaatje’.

Dat slaatje werd ook steeds vaker weggespoeld met nee, niet meer die laffe dranken zoals koffie of thee of spa maar koele, goudschuimende biertjes, aaaah.

Met zekere regelmaat belandde er een stapel papier met spelverdelingen op de stamtafel bij de bar en werden tussenstanden bekend gemaakt wat natuurlijk bij de echte diehards aanleiding was om de tactieken nog eens aan te scherpen of bij te stellen – ‘We gaan ervoor, alles of niets. Jij nog een biertje?’

Ook bij de catering werden de messen geslepen maar dat was om de broodjes open te snijden voor de volgende gang: warme, zompige ballen – de enige echte! Die waren vanaf 17.00 uur verkrijgbaar en ook hier kwam af en toe een hongerige wolf voortijdig informeren of de ballen al warm waren. We deden ons best en nog voor 17.00 uur konden de eerste bridgers toeslaan. We verwachtten wel dat de ballen goed zouden lopen en dus lagen de broodjes al gezellig te wachten op hun privéschaaltjes tot ze samengevoegd zouden worden met een soepele bal die naar wens van een saus voorzien kon worden. De ‘grote bekken’ vertrokken geen spier – nou ja behalve dan de kaakspieren – om broodje inclusief bal naadloos en in een keer naar binnen te werken – beslist een magisch gezicht – maar anderen wilden toch liever met mes en vork de bal wat meer verdelen over het broodje. Het zou achteraf dan ook het enige puntje van kritiek vormen op de catering: volgend jaar graag een vorkje bij de bal. Vanaf nu vaste prik, beloofd!

Maar topper voor wat betreft de catering was toch beslist de saté die vanaf 18.00 uur geserveerd werd. Gretig vonden de malse kipstokjes met pindasaus aftrek onder vrijwel alle deelnemers. Hier en daar probeerde een uitgeslapen – knap rond dit tijdstip! – speler op slinkse wijze een extra saté te scoren door haastig met het veroverde bakje weg te sluipen zonder bon in te leveren maar vooral Lotte van A. te L. had alles in de gaten en liet niemand ontsnappen.

Anderen probeerden het subtieler door te proberen met een andere kleur bon stokjes te scoren, maar ook hier kenden we geen genade: ‘Nee de rode bonnetjes zijn voor de bal, de blauwe voor de saté’.

Een oplettend bridgertje had het systeem trouwens naadloos in de gaten: ‘Da’s best logisch, gele bon voor een broodje kaas, groene bon voor een slaatje, rode bon voor een bal en de blauwe voor de saté, ehhhhhh’. Ja ok, die was niet helemaal logisch, sterker nog, had het gele bonnetje eigenlijk niet voor de kipsaté moeten zijn? Kip is immers geel (in de horeca, dat zie je bv aan de snijplanken), vlees is rood, blauw is vis (dat had dan nog een broodje zalmsalade kunnen zijn!), groen is groente. En dan hadden die belegde broodjes eigenlijk witte bonnetjes moeten zijn. Maar die soep dan? Gdskl die dan met een muntje ofzo?

Kijk, als je zit te bridgen zit je te tobben over spelverdelingen, hoe je een slagje kunt stelen, of je tegenstander zit te bluffen en of je nu wel of niet moet doubleren op oprukken naar dat slam, dat je partner je in een onmogelijk contract geduwd heeft en hoe je de schade kunt beperken, etc etc maar geloof me, ook als cateraar is er van alles om je zorgen over te maken. Zoals een logische toewijzing van gekleurde bonnetjes aan voedsel. Uren hebben we vergaderd!

Op het hoogtepunt van het uitdelen van de saté – bij sommigen was duidelijk te zien waar ze voor kwamen: ‘Je gezicht staat beslist in de satéstand!’ – ontstond er zelfs nog een kleine koehandel toen de ene speler een bal wilde ruilen voor een saté waarop Demi Bureau Chapeau uitriep: ‘Nee dat kan niet’ en de andere Demi Bureau Chapeau aanvulde: ‘Ja dat is goed want ik heb zo-even een saté voor een bal ingewisseld’. En zo klopte alles weer. Maar daar maken we geen gewoonte van volgend jaar, dan weten jullie dat vast!

Wij dachten dat het na de saté voor ons deel wel afgelopen zou zijn maar dat bleek niet het geval want tot op het eind was er nog belangstelling voor brood, bal of stok. En dus bleven we tot en met de uitslag waarbij we zelfs – echt leuk – naar binnen geroepen werden om ons te bedanken waarbij een hartelijk applaus ons ten deel viel (da’s ook een uitdrukking uit het jaar nul zeg) – en dat gold natuurlijk ook voor onze barmedewerkers die in twee shifts (Manon en Jos in de ochtendploeg en Marc en Daan Be in de middag/avondploeg – we hebben ook een Daan Bo vandaar de Be voordat u dacht dat het een typefout was…) al die dorstige kelen de hele dag van drank voorzien hadden.

We besloten nu wel dat er een eind aan het eetgebeuren was gekomen en dus ruimden we de zooi op en serveerden we de allerlaatste ballen en stokjes in de bar voor wie het nog maar kon plaatsen, zonder inlevering van een bon dus! Nou dat was feest, dat moge duidelijk zijn. En de aller-, aller-, allerlaatste broodjes kaas waren nog voor de liefhebber om mee te graaien op weg naar huis.

Zoals gezegd gingen Michiel en Alex er met de met paaseitjes gevulde beker vandoor (of waren die eitjes toen al op?) en verder mocht een aantal paren iets uitzoeken van de met paashazen en flessen drank gevulde prijzentafel.

Naast dankwoord voor een ieder die zich op de een of andere manier had ingezet voor het toernooi werden uiteraard ook de sponsors bedankt voor hun bijdrage: Adhoc & Solide Administratie & Advies, Quadraat en Matrix Frame. Want iedereen die wel eens een toernooi organiseert weet: zonder sponsoring geen toptoernooi. En top was het!

Tot volgend jaar!

Namens Bureau Chapeau
Maaike Valkenburg

Zie fotocollage van speelzaal HHD en catering door Bureau Chapeau

  • Bureau Chapeau
    Bureau Chapeau